6 listopada 2009 Andrzej zachęca mnie do przyjazdu do Mieroszowa, pogoda ma być idealna i... taka właśnie okazuje się być. Piątek, a więc niewielki tłok, co pozwala mi bezstresowo latać. Na miejscu pakujemy Marsa na „Ruraka”, czyli na specjalny pojazd złożony (zespawany) z kilku samochodów, służący do transportu na startowisko rozłożonych lotni. Jedna na przodzie maski, dwie na ciągnionej przyczepie. Poza rozłożonymi lotniami jest wstanie zabrać nieskończoną ilość pozostałego sprzętu latającego i pilotów (nie pamiętam aby zdarzyło się, żeby dla kogoś/czegoś brakło miejsca). Przed pierwszym lotem mam niezłego stracha, przecież ostatnio leciałem kawał czasu temu i ze znacznie mniejszej góry. Sprężam się i lecę w miarę poprawnie, nieco szarpiąc się ze sterownicą. Potem z każdym lotem podchodzę wyżej i czwarty lot jest już spod samej rampy. Tempo niesamowite, gdyż co drugi zlot Andrzej zabiera mnie Rurakiem na górę, a gdy muszę podchodzić, to względu na niską temperaturę, nie pocę się tak jak w lecie i idzie się całkiem przyjemnie. W ostatnich lotach przekładam już ręce na sterownicę i chowam nogi do kokonu.

18 stycznia 2010 Zima w pełni, ale to nie zwalnia z latania czy też myślenia o lataniu. Moja propozycja na wykorzystanie zimy to... trening z rowerem w górach. Możliwości jest wiele, na początek niech będzie wchodzenie pod górę. Rower jest sporo lżejszy od lotni (mój to około 14 kg), jednak godzinne podchodzenie z nim na plecach pod coś większego, wydatnie poprawi późniejsze podchodzenie z lotnią. W dół jest wiele możliwości, można szybko schodzić z rowerem na plecach, ćwiczyć równowagę, kontrolować zwisy itd., zaś dość częste wywrotki przy zjeździe w dół, wykorzystać jako symulację nieudanego lądowania, gdzie ćwiczymy odruch szybkiego puszczenia sterownicy (tutaj: kierownicy). Ćwiczymy także przewroty przez bark (prawy i lewy na zmianę) na miękkim niczym materac podłożu śniegowym. Na zdjęciu: zbliżam się do schroniska na wys. 1218 m.npm, podchodząc od ok. 500 m.npm.

18 marca 2010 Do trzech razy sztuka, dziś wreszcie udaje się pierwszy raz oderwać się od ziemi w tym roku. W Mieroszowie spotykam się z Tomkiem, który właśnie kupił Merlina „Kamikadze boski wiatr” i przymierza się do oblotu. Latanie zaczynamy od... odśnieżania przy pomocy kilofów szopy, w której garażuje Rurak. Zajmuje nam to ponad godzinę, ale za to potem wygodnie podjeżdżamy razem z całym sprzętem pod sam start. Zaszczyt pierwszego lotu przypada mi, jednak ciężar tej doniosłej chwili przytłacza mnie na tyle, że psuję start i tylko dzięki stromiźnie pierwszych metrów rozbiegu i łagodnej charakterystyce Marsa nie kończy się na niczym groźnym. Drugi startuje Andrzej na lotni Tomka, potem Tomek, potem ja i tak na zmianę robimy po 7 zlotów. Dzień jeszcze krótki, więc nie jest nam dane długo cieszyć się lotami, wiaterek zdycha i chwilę później zaczyna nawet podwiewać z tyłu. Zbieramy się i po złożeniu sprzętu i zjedzeniu porcji pierogów w barze, rozjeżdżamy się do domów.

24 kwietnia 2010 Dzięki błyskawicznej akcji Andrzeja i Piotrolota staję się posiadaczem lotni Seedwings Funky 17. Używka, aczkolwiek trudno się w niej doszukać jakichkolwiek śladów eksploatacji. Lekka i kulturalnie wykonana z wszelką dbałością o detale, z od razu z przyciętą rurą kilową pod Mosquito (ma atest DULV do latania z napędem), ciesząca oko. Niestety pogoda nie pozwala na jej oblatanie, jedyne co nam się udaje, to rozłożenie i poprzymierzanie się, a i z tym są problemy ze względu na silne szkwały i przelotne opady. Mam nadzieję, że czym prędzej uda mi się ją oblatać, a w przyszłości dane mi będzie spędzić z nią dużo miłych chwil w powietrzu.

30 kwietnia 2010 I znów latanie. Ponieważ wieje z północy, jedziemy na zbocze „Krasna Hora” wystawione na ten kierunek, kilkanaście kilometrów od Mieroszowa. To tutaj rok temu dane mi było pierwszy raz na dłużej oderwać się w powietrze, zaś tym razem pojawiam się bogatszy o umiejętności i już z własnym sprzętem. Na miejscu jest 7-miu lotniarzy i prawie tyle samo paralotniarzy. Andrzej oblatuje lotnię w tradycyjnym stylu, puszczając sterownicę i machając rękami przez większość lotu. I wreszcie nadchodzi ta niezapomniana dla mnie chwila, stoję przypięty i gotowy do startu, chwila skupienia i po kilku krokach jestem w powietrzu. W delikatnym szumie wiatru dolatuję do lądowiska, cały lot idzie tak, jak go sobie w głowie zaplanowałem. W kolejnych lotach skupiam się głównie nad eleganckim zakręcaniem, nad czym muszę jeszcze dużo popracować. Szczególnie gdy się na własne oczy widziało, jak takie zakręcanie wygląda. Andrzej goni nas do latania, przez co każdemu wypada po 6-7 lotów. Atmosfera tego dnia jest naprawdę świetna, za co wypada podziękować wszystkim będącym tego dnia na stoku.

21-25 czerwca 2010 Te pięć dni spędzam w Mieroszowie na kończeniu II etapu i wlataniu się w moją lotnię. Na miejscu zastaję sporą ekipę lotniarzy, 5 naszych i 4 Czechów. Ponieważ nie wierzę, że latanie będzie od rana do nocy, więc żeby spożytkować jakoś nielotny czas, zabieram rower z zamiarem pokręcenia się trochę po okolicy. Ze względu na bardzo silny północy wiatr na latanie wybieramy się dopiero po południu. Rano po śniadaniu wsiadam więc na rower i robię po 20-30 km po okolicznych górach, trochę na czuja, bo w całym Mieroszowie nie daje się kupić turystycznej mapy. Potem obiad, wyjazd na północne zbocze, 6-7 lotów, powrót, kolacja. A potem wieczorno-nocna integracja międzynarodowego środowiska lotniowego. Trzy pierwsze dni tak mi dają w kość, że... cieszy mnie czwarty, gdy ze względu na wyjątkowo silny wiatr nie ma lotów. Natomiast piąty dzień jest wyjątkowo udany, wreszcie solidnie polatali chłopaki z I etapu.

Komentarze

Dodane przez Agi w dniu - 2010-11-05 10:41:49 Roland, wielkie kciuki za szybkie i bezpieczne dokończenie szkolenia, co mam nadzieję pozwoli nam wkrótce przeczytać 3 odcinek "Dziennika"

Brawo! Dodane przez Mesiek w dniu - 2010-11-06 20:02:40 Aga on już jakby ukończył szkolenie ale jeszcze o tym nie wie   Roland. Najważniejsze szkolenie u lotniarza odbywa się w głowie. Fajnie napisane. Oj, żeby wszyscy kursanci mieli takie prawidłowe podejście do szkolenia. Będziesz latał wysoko i pewnie. To pewne

Dodane przez roland w dniu - 2010-11-08 20:12:03 Dziękuję wszystkim za doping. Kolejną część "Z dziennika kursanta" na bieżąco pisze życie. Szkolenie posuwa się do przodu, na przekór dwóm największym przeszkodom z którymi przychodzi mi się zmagać: brakiem czasu i złą pogodą. Oczywiście nauka w lotniarstwie nie ma końca!

Aby doda� komentarz zaloguj si�. Je�li nie masz konta, za�� je sobie.
Tylko zarejestrowani u�ytkownicy mog� pisa� komentarze.

Powered by AkoComment 2.0 PL++
Polska adaptacja - © Copyright 2005 by APW Zwiastun - Joomla Demo PL